Marcel & Michaëla — 25 jaar later, alsnog op het strand van Noordwijk

Er zijn bruiloften die je fotografeert, en er zijn bruiloften die een verhaal vertellen dat je nog dagen bijblijft. Die van Marcel en Michaëla was echt het laatste.

Een liefde die 25 jaar overleefde

Het begon allemaal in 1992, op vakantie in Calella. Twee tieners die verkering kregen tijdens een zorgeloze zomer aan zee, zoals dat gaat op vakantie. Het leven ging daarna zijn eigen weg: de afstand, andere levens, andere relaties. Tot ze elkaar, 25 jaar later, terugvonden via Facebook. Wat volgde was een weerzien in Amsterdam — het moment dat ze allebei later hun mooiste herinnering samen noemden. En op 11 juli 2026 stonden ze alsnog op het strand, deze keer om ja te zeggen tegen elkaar.

Er is iets bijzonders aan fotograferen wetende dat het verhaal van een stel al zoveel jaren terug begint. Je ziet het terug in de kleine dingen: hoe ze naar elkaar kijken, hoe vanzelfsprekend ze bij elkaar lijken te horen, alsof die 25 jaar er nooit tussen hebben gezeten.

Een zonovergoten dag bij De Zeemeeuw

De trouwlocatie kon niet mooier: Beachclub De Zeemeeuw in Noordwijk, met de vuurtoren op de achtergrond en de zee als decor. Het was een fantastische, zonovergoten dag met een verfrissende wind vanaf zee — precies genoeg om de jurk en het haar in beweging te houden zonder dat het lastig werd. De ceremonie vond plaats op het zand, met uitzicht op de horizon, en die weidsheid van strand en lucht gaf de dag meteen een gevoel van ruimte en vrijheid.

Eén grote familie

Wat deze bruiloft extra bijzonder maakte, was de mix van gasten: Duitse familie en vrienden van Michaëla's kant, Nederlandse familie en vrienden van Marcel's kant, allemaal samen op het strand. Je zou verwachten dat een tweetalige bruiloft wat afstandelijker aanvoelt, maar niets was minder waar. De sfeer was werkelijk waanzinnig — vanaf het eerste moment voelde het als één grote familie, taal was geen enkele barrière voor de warmte die er hing.

Bewerking: op zoek naar meer warmte

Iets waar ik zelf ook nieuwsgierig naar was: Michaëla had aangegeven dat ze de foto's graag met wat meer bruintinten wilde zien, in plaats van mijn gebruikelijkere stijl. Dat betekende voor mij een beetje buiten mijn comfortzone werken bij de bewerking — maar precies dat soort verzoeken maakt het leuk om als fotograaf te blijven groeien. Wat je hieronder ziet is een eerste impressie; de kans is groot dat ik de tinten de komende tijd nog wat verder ga verfijnen, maar de richting voelt nu al goed.

Bekijk hieronder een eerste selectie van de dag.